Gewoon allemaal mensen

Vluchten uit je woonplaats, omdat je niet jezelf kan zijn. In de krant las ik een interview met een Barneveldse jongen over het gevoel er niet bij te horen als je ‘afwijkt van de norm’ binnen een hechte gemeenschap. Het ging er over hoe eenzaam dat voor hem heeft gevoeld en hoe weinig zichtbare steun hij heeft ervaren. Een interview dat me bezighield. En omdat het een belangrijk onderwerp is, heb ik besloten deze column eerder te publiceren en hier extra aandacht voor te vragen.

Thuis

In onze gemeente hebben we te maken met verschillende overtuigingen, diepgewortelde geloven en verschillende achtergronden. Die verscheidenheid is een groot goed. Die vrijheid van overtuiging geldt voor iedereen, maar mag nóóit ten koste gaan van de veiligheid van een ander. Geweld, uitsluiting of intimidatie tegen wie dan ook, het overschrijden van welke grens dan ook, mogen we domweg niet toestaan. Daar gaan we soms wel te gemakkelijk mee om. Doen we voldoende ons best om iedereen hier een ‘thuis’ te geven? Ook buiten onze eigen ‘comfortzone’?

Krachtige symboliek 

Betrokkenheid toont zich op de momenten dat we het over wezenlijke dingen oneens zijn. Een voorbeeld is Paarse Vrijdag en Coming-out Day. Dit zijn dagen die nadrukkelijk aandacht vragen voor de acceptatie van ieder mens. Bij gemeentehuizen en bij de Tweede Kamer wordt de regenboogvlag gehesen. Symboliek verbeeldt namelijk krachtig wat ertoe doet, roepen (h)erkenning op of laten zien wat van waarde is. Zo draagt bijvoorbeeld de ambtsketen bij aan de herkenning van een burgemeester. Hét symbool dat je als burgemeester er bent voor én van iedereen. Vlaggen hebben eveneens die symbolische waarde. Maar waarom wordt er in Barneveld geen regenboogvlag gehesen? 

Regenboog als symbool

In onze gemeente liggen symbolen als de regenboogvlag best gevoelig. Voor de één is een regenboogvlag een teken van acceptatie. Voor de ander een oproep om oog voor verscheidenheid te hebben. Voor de ander kan het als ‘woke’ worden gezien. Voor een ander staat de vlag voor de veelkleurigheid van de schepping. Voor weer een ander staat het symbool voor de trouw van God. Als gemeente - op basis van een uitspraak van de gemeenteraad - kiezen we er voor om alleen met de Nederlandse driekleur, de Barneveldse en de provincievlag te vlaggen. 

Nationale waarde

Een vlag is een krachtig symbool om de nadruk te leggen op wat ons verbindt (onze nationaliteit) in plaats van waarin we verschillen. Door de vlag in onze gemeente in te zetten als vooral een symbool van nationale waarde, ontstaan er geen situaties die mensen uiteendrijft. Hoe sympathiek bepaalde initiatieven en vlaggen ook zijn, door deze duidelijke keuze te maken (zonder uitzonderingen), behandelen we daarmee elke ‘eigen vlag’ op dezelfde, gelijkwaardige manier.

Omgekeerd

In die zin is het pijnlijk dat er opnieuw omgekeerde vlaggen hangen in ons buitengebied. Hoewel niet zo bedoeld, is het onnodig kwetsend (voor bijvoorbeeld oorlogsveteranen) en kan het ook tegenstellingen in de hand werken. Natuurlijk begrijp ik de grote zorgen in de agrarische sector. Maar laat de vlag, onze nationale driekleur, zijn neutraliteit behouden en verbonden blijven met vrijheid, eenheid en herdenking. Is er niet een ander symbool voor protest mogelijk? 

Ieder mens telt

Toch wil ik niet te lang stil staan bij ‘textiel’, bij de vlag. Belangrijker is het om het over de mens te hebben. Want achter elke discussie over symbolen gaan echte Barnevelders schuil. Jongeren op onze scholen, buren in onze wijken, hardwerkende ondernemers op onze bedrijventerreinen. Inwoners uit de lhbtqia+-gemeenschap die soms de druk voelen om zich aan te passen, die aarzelen om hand in hand te lopen, of die bang zijn voor afkeurende blikken in hun eigen buurt. Als uw burgemeester zeg ik u: in Barneveld telt ieder mens. Onvoorwaardelijk. Ieder mens verdient de vrijheid en veiligheid om zichzelf te kunnen zijn. Die overtuiging ligt ten grondslag aan onze rechtsstaat en aan de fundamentele waarden en rechten die wij met elkaar hebben vastgelegd.

Niemand onzichtbaar

Acceptatie van de ander vraagt om moed en menselijkheid. Wanneer we elkaars levensstijl of visie niet delen, laat dan wel zien dat de ander mens is, veilig is; ongeacht wie je bent en van wie je houdt. Laten we naar elkaar blijven luisteren, de angel uit de polarisatie halen en samenbouwen aan een Barneveld waarin niemand zich onzichtbaar hoeft te maken of hoeft te verhuizen om zichzelf te kunnen zijn. In een gemeenschap waar respect niet afhangt van een symbool, maar waar dat voelbaar is in onze dagelijkse omgang. Want uiteindelijk zijn we, vóór elke overtuiging en vóór elke identiteit, in de eerste plaats allemaal mensen.

Reageren? Mail naar burgemeester@barneveld.nl.